نفس هر چند گرد ناله بر دل بار می گردد

چو تمثالی که بی آیینه معدوم است بنیادش

فراموش خودم چندان که گویی رفتم از یادش

جهان تنگ است بر صیدی که دامت گیرد آزادش

گرفتار شکست دل ندارد تاب نالیدن

ز موی چینی افکنده است طرح دام صیادش