گذشتن از خط ساغر به مخموران ستم دارد

چراغ زیر دامن نیست چندان زحمت بادش

به تصویر سحر ماند غبار ناتوان من

که نتواند نفس گردن کشید از جیب ایجادش

مگردان گرد سر صیدی که باید کرد آزادش

حیا از سرنوشتم نقطه بی نم نمی خواهد

عرق تاکی نمایم خشک ، تر دست است استادش