نگاه عجز سرشکی است مهر طومارش

چه لازم است کشد تیغ چشم خونخوارش

به روی دل که نفس نیز می کند کارش

به حیرتم که چه مضمون در آستین دارد

چمن به فیض بیابان ناامیدی نیست

که از شکستن دل آب می خورد خارش

محیط فیض قناعت که موجش استغناست