ازین صحرای حیرت گرد نیرنگ که می بالد

که پیکان یک قدم پیش است از سعی پرتیرش

به دریا برد از دشت جنون دیوانه ما را

هجوم آبله یعنی حباب موج زنجیرش

که مژگان در پر طاووس دارد چشم نخجیرش

ز نفی سایه نور آیینه اثبات می گردد

شود یارب شکست رنگ ما هم صرف تصویرش