ز نفی سایه نور آیینه اثبات می گردد

هجوم آبله یعنی حباب موج زنجیرش

ازین صحرای حیرت گرد نیرنگ که می بالد

که مژگان در پر طاووس دارد چشم نخجیرش

شود یارب شکست رنگ ما هم صرف تصویرش

به گرد سرمه خوابیده ست مغز استخوان ما

که شاید لذتی دزدیم ز آواز نی تیرش