شود یارب شکست رنگ ما هم صرف تصویرش

ازین صحرای حیرت گرد نیرنگ که می بالد

که مژگان در پر طاووس دارد چشم نخجیرش

ز نفی سایه نور آیینه اثبات می گردد

به گرد سرمه خوابیده ست مغز استخوان ما

که شاید لذتی دزدیم ز آواز نی تیرش

پریشان حالیم جمعیتی دیگر نمی خواهد