به گرد سرمه خوابیده ست مغز استخوان ما

که مژگان در پر طاووس دارد چشم نخجیرش

ز نفی سایه نور آیینه اثبات می گردد

شود یارب شکست رنگ ما هم صرف تصویرش

که شاید لذتی دزدیم ز آواز نی تیرش

پریشان حالیم جمعیتی دیگر نمی خواهد

بنای زلف بس باشد شکست خویش تعمیرش