سر از سودای هستی اینقدر نتوان تهی کردن

که شاید لذتی دزدیم ز آواز نی تیرش

پریشان حالیم جمعیتی دیگر نمی خواهد

بنای زلف بس باشد شکست خویش تعمیرش

که شست این کاسه را یا رب به موج آب شمشیرش

درین وادی تعلق پرور غفلت دلی دارم

که همچون پای بیکاران رگ خوابست زنجیرش