نفسها سوختم در عرض مطلب اشک شد حاصل

که همچون پای بیکاران رگ خوابست زنجیرش

به صد حسرت خیالت را مقیم دل نمی خواهم

که می ترسم بر آرد کلفت این خانه دلگیرش

عرق کرد آه من آخر ز خجلت های تاثیرش

به چندین سعی پی بردم که از خود رفته ام بیدل

رساند این شمع را با نقش پای خویش شبگیرش