چو مخمل دیده ام خوابی که در خوابست تعبیرش

دگر ای وحشت از صیدم به نومیدی قناعت کن

به گوش زخمم افتاده ست آواز نی تیرش

مپرسید از مآل هستی غفلت سرشت من

چه سازد غیر خاموشی جنون گریه دربارم

که همچون جوهر آیینه در آب است زنجیرش

سبگ گردی در این حیرتسرا آزاده ام دارد