در گوشه دل نیز ندادند فراغش

هر چرب زبانی که به شوخی علم افراشت

کردند چو شمع از نفس سوخته داغش

رحم است بر آن خسته که چون آه ندامت

فریاد که در گلشن امکان نتوان یافت

صبحی که به شبها نکشد بانگ کلاغش

پیدایی حق ننگ دلایل نپسندد