موی چینی ست رگ ابر سیاه خشکش

کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش

بی سخا گردن منعم چه کمال افرازد

سر خشکی ست که آتش به کلاه خشکش

سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم