ای ترحم صید دام ماهی از دریا مکش

گفتگو هنگامه برهمزن روشن دلی است

این بساط آیینه ها دارد نفس اینجا مکش

آب می گردد دل از درد وطن آوارگان

انفعال فطرتم ای کلک نقاش کرم

رنگ می بازد حیا ما را به روی ما مکش

نسبتت بیدل به آزادی ز مجنون نیست کم