اگر شخص تمنا دامن ترک طلب گیرد

چها این کوه درخون غوطه زد تا بسته شد سنگش

به شوخی بر نمی آمد دماغ ناز یکتایی

من از حیرت فزودم صفر بر اعداد نیرنگش

چو موج آخر گهر بندد به هم آوردن چنگش

به غفلت پاس ناموس تحیر می کند دل را

در کیفیت آیینه قفلی دارد از رنگش