که رنگم تا پر افشاند حنا می جوشد از رنگش

تامل بر قفای حیرت دیدار می لرزد

که می ترسم به هم آوردن مژگان کند تنگش

چه تسخیر است یارب جذبه تاثیر الفت را

در این باغم به چندین جام تکلیف جنون دارد

پر طاووس یعنی پنبه مینای بی رنگش

به حیرت رفته آیینه وهم خودم بیدل