شکست از آن چشم فتنه مایل غبار امکان به بال بسمل

نداشت پروای عرض جوهر، صفای آیینه فرنگش

تبسم امسال کرد پیدا رگی ز یاقوت شعله رنگش

مباش از افسون سرمه غافل هنوز دستی است زیر سنگش

به مرغزاری که نرگس او کند نگاهی ز کنج ابرو

ز داغ خود همچو چشم آهو به ناز چشمک زند پلنگش