که ششجهت همچو موج گوهر هجوم آغوش کرده تنگش

به مرغزاری که نرگس او کند نگاهی ز کنج ابرو

ز داغ خود همچو چشم آهو به ناز چشمک زند پلنگش

چسان ز خلوت برون خرامد نقاب نگشوده نازنینی

قبول نازش نه ای جنون کن سر از گداز جگر برون کن

دلی به ذوق نیاز خونین حنا چه گل می دهد به چنگش

اگر دو عالم غلو نماید به شوق بی خواست بر نیاید