به سعی جولان هوش بیدل نگشت پیدا سراغ قابل

تاملم داشت شیشه داری زدم ز وهم پری به سنگش

ز ساز عشق غرور ساغر هزار بیداد می کشد سر

تو از تمیز فضول بگذر شکست دل داند و ترنگش

مگر زپرواز رنگ بسمل رسی به فهم پر خدنگش