ستم است ذوق گذشتنت ز غبارکوچه عاجزی

من و پرفشانی حسرتی که گم است مقصد بسملش

ز صدای خون برسی مگر به زبان خنجر قاتلش

اثری اگر نکشد به خون ز شکست آبله کن گلش

به هزار یاس ستم کشی زده ایم بر در عافیت

چو سفینه ای که شکستگی فکند به دامن ساحلش