به شهید تیغ وفاکرا رسد ازهوس دم همسری

چو سفینه ای که شکستگی فکند به دامن ساحلش

خوشت آنکه خط به فنون کشی سر عقل غره به خون کشی

که مباد ننگ جنون کشی ز توهم حق و باطلش

که گسیخت منطقه فلک ز شکوه زخم حمایلش

دل ذره و تب جستجو سر مهر و گرمی آرزو

چه هوس که تحفه نمی کشد به نگاه آینه مایلش