که آخر تا شکستن میرسد سعی پر و بالش

جوانی دامن افشان رفت و پیری هم به دنبالش

گذشت از قامت خم گوش بر آواز خلخالش

ز پرواز نفس آگه نی ام لیک اینقدر دانم

به خواب وهم تعبیر بلندی کرده ام انشا

به گردون می تند هرکس بقدر گردش حالش

وداع ساز هستی کن که اینجا هر چه پیدا شد