که نتواند جبین برداشتن از خاک حمالش

گره گردیدن من نیست بی عرض پریشانی

گل است اظهار تفصیلی که باشد غنچه اجمالش

به دوش زندگی چون سایه دارم بار اندوهی

قناعت پرور عشقم مکن انکارم ای زاهد

تو و صد سبحه گردانی من و یک دانه خالش

ز شیخان برد وهم ریش و دستار آدمیت را