بجایی برد حیرانی دل خون گشته ما را

تماشایی که نومیدی چه می بیزد به غربالش

چسان پنهان توانم داشتن راز محبت را

بقدر اشک من آیینه در دست است تمثالش

که چون یاقوت نتوان رنگ گرداندن به صد سالش

پر افشان هوای کیست از خود رفتن بیدل

که چون صبح بهاران رنگ می گردد به دنبالش