پر افشان هوای کیست از خود رفتن بیدل

بقدر اشک من آیینه در دست است تمثالش

بجایی برد حیرانی دل خون گشته ما را

که چون یاقوت نتوان رنگ گرداندن به صد سالش

که چون صبح بهاران رنگ می گردد به دنبالش