خوابی ست که تعبیر نمایی به خیالش

از الفت دل نیست نفس را سر پرواز

این موج حبابی ست گره در پر و بالش

محمل صفت اظهار قماشی که تو داری

هر چند برون جستن از این باغ محالست

دامن به هوا می شکند سعی نهالش

از عاجزی بیدل بیچاره چه پرسی