رنگی که دمید از چمن وحشت امکان

توفان کند از گرد رهم بوی خیالش

خواندند به کوثر ز لب یار حدیثی

از خجلت اظهار عرق کرد زلالش

بستند همان نامه پرواز به بالش

از کلفت آیینه عشاق حذر کن

بر جلوه اثر می کند افسون ملالش