مپرس از شانه کوتاه دست آغاز و انجامش

چو دریابد کسی رنگ ادای چشم خود کامش

نهانتر از رگ خواب است موج باده در جامش

رساییها به فکر طره او خاک می بوسد

خیال او مقیم چشم حیران است ، می ترسم

که آسیبی رساند جنبش مژگان بر اندامش

به ذوق شوخی آن جلوه چون آیینه شبنم