که آسیبی رساند جنبش مژگان بر اندامش

رساییها به فکر طره او خاک می بوسد

مپرس از شانه کوتاه دست آغاز و انجامش

خیال او مقیم چشم حیران است ، می ترسم

به ذوق شوخی آن جلوه چون آیینه شبنم

نگاهی نیست در چشمم که حیرانی کند رامش

تبسم ساغر صبح تمنای که می گردد