تبسم ساغر صبح تمنای که می گردد

که آسیبی رساند جنبش مژگان بر اندامش

به ذوق شوخی آن جلوه چون آیینه شبنم

نگاهی نیست در چشمم که حیرانی کند رامش

اگر یابی به صد دست دعا بردار دشنامش

گر این باشد غرور شیوه نازی که من دیدم

به کام خویش هم مشکل که باشد لعل خودکامش