اگر در خانه آیینه حسنش پرتو اندازد

به کام خویش هم مشکل که باشد لعل خودکامش

چه امکان است دل را در خرامش ضبط خودکردن

همه گر سنگ باشد بر شرر می بندد آرامش

چو جوهر لعمه خورشید جوشد از در و بامش

نه تنها در دل آیینه رنگ جلوه می خندد

در آغوش نگینها هم تبسم می کند نامش