طواف خاک کویش آنقدر جهد طرب دارد

چو جوهر لعمه خورشید جوشد از در و بامش

نه تنها در دل آیینه رنگ جلوه می خندد

در آغوش نگینها هم تبسم می کند نامش

که رنگ و بوی گل در غنچه ها می بندد احرامش

در آن محفل که حسن عالم آرایش بود ساقی

فلک میناست می عیش ابد خورشید ومه جامش