که خم گردیده شاخ ابرو از بار دو بادامش

در آن محفل که حسن عالم آرایش بود ساقی

فلک میناست می عیش ابد خورشید ومه جامش

ز نخل آن قد دلجو نزاکت را تماشا کن

امید از وصل او مشکل که گردد داغ محرومی

نفس تا می تپد بر خویش درکار است پیغامش

سر انگشت اشارات خطش با دیده می گوید