بهار از رنگ و بو عمریست گم کرده ست آرامش

هوای جستجوی وصل برد اندیشه ما را

به آن عالم که می باید شنید از خویش پیغامش

ندانم شوق احرام چه گلشن در نظر دارد

به زیر چرخ منشین گر تنزه مدعا باشد

عرقها بر چکیدن مایل است از سقف حمامش

ز دور آسمان گر سعد و نحسی در گمان داری