جز عرق بیدل ز موی پیری ام حاصل نشد

شمع رنگ رفته می بیند همان پیرامنش

تیغ مژگانی که عالم بسمل نیرنگ اوست

گر نپردازد به خونم خون من درگردنش

آه ازآن شیری که خجلت می کشد از روغنش