جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش

بود چون شبنم گل دلنشین هر زخم پیکانش

به یاد جلوه ات گر دیده مژگان می نهد بر هم

به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش