بود چون شبنم گل دلنشین هر زخم پیکانش

جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش

به یاد جلوه ات گر دیده مژگان می نهد بر هم

به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش

جنون کن تا دلت آیینه نشو و نما گردد