به یاد جلوه ات گر دیده مژگان می نهد بر هم

جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش

بود چون شبنم گل دلنشین هر زخم پیکانش

به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش

جنون کن تا دلت آیینه نشو و نما گردد

که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش