به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش

جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش

بود چون شبنم گل دلنشین هر زخم پیکانش

به یاد جلوه ات گر دیده مژگان می نهد بر هم

جنون کن تا دلت آیینه نشو و نما گردد

که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش

تغافل صرفه توست از مدارای فلک مگذر