همچو می با خون خود چندی بجوش

زندگی در ننگ هستی مردنست

خاک گرد و، عیب ما و من بپوش

زبن خمستان گرمی دل برده اند

از جراحت زار دل غافل مباش

رنگها دارد دکان گلفروش

عشق اگر نبود هوس هم عالمی ست