زندگانی نشئه وهمش رساست

گاه خشکی باد می پیچد به گوش

یارب از مستی نلغزد پای من

اشک مینا خانه ای دارد به دوش

تا نمی میری نمی آیی به هوش

گر لباس سایه از دوش افکنی

می کند عریانیت خورشید پوش