یاس بر جا ماند و فرصت ها گذشت

تا نمی میری نمی آیی به هوش

گر لباس سایه از دوش افکنی

می کند عریانیت خورشید پوش

امشب ما نیست جز اندوه دوش

تا مگر بیدل دلی آری به دست

در تواضع همچو زلف یار کوش