می برد خلقی شکست خود به دوش

عقل و حس با هم دوات خامه اند

از زبان است آنچه می آید به گوش

زین محیط از هرزه تازیها چو موج

همچو شمع از سر بریدن زنده ایم

بیش از این فرقی ندارد نیش و نوش

گر نباشد شعله خاکستر بس است