به لغزیدن من از خود رفتم و دل ماند درراهش

ره امن از که پرسم در جنون سامان بیابانی

که محشر چشم می پوشد به مژگان پر کاهش

چو آن گل کز سر و دستار مستی بر زمین افتد

عنان گیر غبار سینه چاکان نیست گردون هم

سحر هر سو خرامد کوچه ها پیداست در راهش

سراپای گهر موج است اگر آغوش بگشاید