که دهر از تنگ چشمی در صدف وامی کند جایش

زبان فرسوده نقدی را که شد پا بسته سودایش

قیامت دارد امروزی که در یادست فردایش

محیط عشق برمحرومی آن قطره می گرید

درین گلشن نه تنها بلبلست از خانه بر دوشان

که عنقا هم غم بی آشیانی کرد عنقایش

اگرکام امیدی بر نگرداند می هستی