آن به که کسی آینه ما ننهد پیش

پروانه نیرنگ سحرگاه ندارد

مشتاق تو آینه فردا ننهد پیش

جز سوختن از داغ ، حضوری نتوان یافت

در راه تو دل را ز پرافشانی رنگم

ساز قدمی هست مبادا ننهد پیش

آن جاکه بود تیغ تو خضر ره تسلیم