که آیینه چسان حیرت گرفت از دیدن رویش

چه سازم تا توانم ریخت رنگ سجده در کویش

سر افتاده ای دارم که پیشانی ست زانویش

کف بی پنجه گیرایی ندارد حیرتی دارم

سوادی نیست آزادی که روشن یاریش کردن

خط گرداب می خواند اسیر حلقه مویش

چه توفانها کز انداز عتاب او نمی بالد