که چون تاب زد، دست درتار مویش

به جمعیت زلف مشکین بنازم

که از هربن موست حیران رویش

چرا دل نبالد در آشفتگیها

چنان ناتوانم که بر دوش حسرت

ز خود می روم گر کشد دل به سویش

توانی به گرد خرامش رسیدن