توانی به گرد خرامش رسیدن

که چون تاب زد، دست درتار مویش

چنان ناتوانم که بر دوش حسرت

ز خود می روم گر کشد دل به سویش

ز ضبط نفس گر کنی جستجویش

به عاشق ز آلودگیها چه نقصان

که مژگان بود دامن تر وضویش