که مژگان بود دامن تر وضویش

توانی به گرد خرامش رسیدن

ز ضبط نفس گر کنی جستجویش

به عاشق ز آلودگیها چه نقصان

ز تقوا ندیدیم غیر از فسردن

خوشا عالم مستی و های وهویش

به میخانه وهم تا چند باشی