ز بس محو آن لعل گردید گوهر

به صد ریشه یک مو نبالد نمویش

نگه سوخت در دیده انتظارم

خرامت مگر آبی آرد به جویش

عرق هم چکیدن ندارد ز رویش

طراوت درین خاکدان نیست ممکن

گر آبی ست دارد تیمم وضویش